borstvoedingsforum.nl bv logo

Borstvoeding, een onmogelijke klus (voor mij)

Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp
Auteur :: Volgende bericht
Eline89






BerichtOnderwerp: Borstvoeding, een onmogelijke klus (voor mij)    Geplaatst: Vr 21 Apr, 2017 13:26 Reageer met quote

Hallo allemaal,

Ik wilde even mijn hart luchten over mijn ervaring met borstvoeding, niet om negatief te doen maar met de bedoeling andere jonge mama's het gevoel te geven dat ze niet 'abnormaal' zijn.

Nog voor mijn eerste dochtertje werd geboren, merkte ik dat je overal gestimuleerd wordt borstvoeding te geven. Babybeurzen, infosessies, flyers, reclamepakketten,... Allemaal zetten ze je aan om te kiezen voor de meest natuurlijke manier van voeden. En dat is goed. Ik weet, zoals alle vrouwen, dat borstvoeding de beste voeding is en de beste start voor je kind. Ik was een enorme voorstander van borstvoeding en was vastbesloten te volharden.

En toen kwam mijn dochtertje ter wereld. Vanaf dag één had ik een overvloed aan melk. De vroedvrouwen in het ziekenhuis waren super-enthousiast. "U bent hiervoor geboren, mevrouw! Veel vrouwen zouden jaloers zijn.".Uiteraard voel je je dan goed over jezelf en je lichamelijke capaciteiten om moeder te zijn. Ik was dolgelukkig.

Toen kwam echter de keerzijde van de medaille. Mijn dochtertje bleek een gulzig kindje te zijn dat de voeding ook snel verwerkte. Om de twee uur hing ze aan mijn borst en dat gedurende 45min. Inclusief verse pamper en wat tijd rechtop om te verteren kunnen jullie dus al raden hoeveel tijd er nog restte tussen de voedingen. Juist ja. Mijn man en de vroedvrouw aan huis bleven me echter overtuigen dat ik goed bezig was, hoewel ik na vier weken al stikkapot was en geen vijf uur slaap per 24u haalde (en dan nog niet aan één stuk).
Na vijf weken durfde ik voor het eerst uiten dat ik me er precies niet langer goed bij voelde. Mijn echtgenoot, vrij radicaal van natuur maar zeker niet met slechte bedoelingen, overtuigde me dat ik niet moest kiezen voor de 'gemakkelijke manier' met flessen en moest blijven volharden. Ondertussen ging hij natuurlijk zelf wel lekker naar bed om 22u om op te staan rond 6u30, de deur uit te gaan en me 12u alleen te laten met ons kindje.

Toen ze zes weken was, begon de echte hel. Ze krijste en krijste uren aan een stuk en sliep NIET meer. Ze viel in slaap aan mijn borst en als ik haar ook maar met één vinger aanraakte werd ze weer wakker. Dus op den duur zat ik continu in de zetel met haar. Ik kwam niet meer buiten, ik kon geen bezoek ontvangen omdat ze de prikkels niet aankon, er waren dagen dat ik om 16u nog maar één boterham had kunnen eten. Maar mijn hele omgeving overtuigde me dat dit 'kindjes waren' en ik het moederschap had onderschat. En wat doe je dan als het je eerste kind is? Je gelooft je omgeving.

Toen ze acht weken was, ging ik eindelijk naar een pediater. Ik was OP en begon mijn eigen dochtertje steeds vaker naar de maan te verwensen. Ik was een wrak geworden dat alleen maar kon huilen en het geen halve dag meer alleen aankon. De uren dat mijn schoonmoeder bij mij heeft doorgebracht zijn intussen niet meer te tellen. Niet dat ze mijn dochter kon overnemen... Niemand behalve ik en soms mijn man kregen haar even stil.

De dokter stelde vast dat ze verborgen reflux had en had ook een vermoeden van koemelkallergie. Mijn dochter werd als test gedurende 72u op flesjes kunstvoeding zonder koemelkeiwitten geplaatst en kreeg medicatie.
De stimulans om borstvoeding te blijven geven en zelf op een sojadieet te gaan om koemelkeiwitten te vermijden bleef echter gigantisch. "Ik kon blijven afkolven zodat mijn productie op gang bleef gedurende die tijd met flesjes en dan terug overschakelen".
Na 48u op flesjes herkende ik mijn kindje echter niet meer. Ze lachte naar alles en iedereen, ik kon haar wakker in bed leggen en met een muziekje en mijn aanwezigheid was ze snel gesust en ik had weer momenten dat ik 3-4u aan een stuk kon slapen 's nachts.

Het moment dat ik mijn besluit had genomen en durfde zeggen dat het gedaan was met de borstvoeding, stootte ik op veel negatieve reacties.Precies of je bent een mislukte moeder. Maar wat maakte mijn dochtertje gelukkiger? Om de 2u aan mijn borst hangen om daarna te krijsen en een mama te hebben die de energie niet meer had om haar te troosten, of om de 4-5u een flesje waarna ze gelukkig en op haar gemak tijd kon doorbrengen met een mama die zin had om te gaan wandelen, te 'spelen', haar mee op avontuur te nemen,...? Ik heb mijn been stijf gehouden en ben volledig overgeschakeld op flesjes.

Momenteel is ze bijna 14 weken en ik haal mijn schade in. Ik kan terug buiten komen. Ik ben eindelijk gestart met buikspieroefeningen. Ik eet terug drie maaltijden per dag en kook 's avonds vers voor ons twee. Mijn dochtertje blijft rustig en gelukkig en kan eens bij iemand anders op schoot zitten zonder dat we achteraf met een ontroostbaar overprikkeld kindje zitten. Mijn roze wolk is begonnen. Ik ben stapelverliefd op haar. Pas op, ze heeft nog haar 'momentjes'. Maar dat is normaal! Nu is het moederschap exact zoals ik het me voorstelde. De meeste dagen zijn fantastisch, sommige dagen ben je blij als de auto van je man de oprit op rijdt en je haar kan afgeven.

Ik weet dat dit een borstvoedingsforum is en ik bedoelde mijn verhaal niet negatief. Respect voor alle vrouwen die hun kindje met borstvoeding grootbrengen. Nog meer respect voor de vrouwen die WEL op een sojadieet gaan. Ik had het gewoon niet in mij. En ik hoop dat mijn verhaal andere jonge mama's die met vragen of verdriet zitten steun brengt. Jullie zijn niet alleen en jullie zijn geen mislukte moeders!

Lieve groetjes!
:: Volgende bericht
Berichten van afgelopen:   
Onderwerp Auteur Datum/Tijd
icon Borstvoeding, een onmogelijke klus (voor mij) Eline89 (Gast) 21 apr 2017, 13:26
       icon Keuze Sennnie (Gast) 23 apr 2017, 7:30

Ga naar:  

Je mag nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls